001.560.008.012菩提心修習續 C3O
Gpb008.012
བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ལེའུ་ཞེ་གཉིས་པ་འཛུད།། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་བདེ་བའི་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ དེ།ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་གཟུད་པར་དགོངས་ནས། ཆོས་དབྱིངས་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་ཉིད་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྣམས་ལ། རང་ བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ངང་དུ་གྱུར།བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི།། བསམ་མེད་དྲན་མེད་མི་གཡོ་བ།། བསམ་པ་བསྟན་དུ་མེད་པའོ།། ཐ་སྙད་གདགས་ སུ་ག་ལ་ཡོད།། འདི་ནི་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་ལས་འདས།། དིག་མའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ།། རྣལ་འབྱོར་དམ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ།། གྲུབ་མཐའ་མ་ཉམས་ཡོངས་སུ་དག། སངས་རྒྱས་ས་ལ་རང་བཞིན་གནས།། རྫོགས་པ་ཆེན པོའི་དོན་ཞེས་བྱ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། རང་བཞིན་གསུང་དུ་མེད་པའི་དོན་གསུངས་པའི་སྐབས།། བདེ་བའི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་གསུང་དུ་མེད་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་ཉིད་ཇི བཞིན་བ་དེ་ལ།། བློ་ཡང་དེ་འདྲ་བཞག་གྱུར་ན།། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ།། ལུས་ཆོས་གནས་པ་དོན་ལ་རེག། དེ་དུས་འབྱུང་ཚོར་ཤེས་འཇུག་མེད།། བག་ཆགས་རྒྱུན་ཆད་རང་བྱུང་ཤར།། ཡེ་ཤེས་མེད་དེ སྐད་ཅིག་མ།། དེ་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ།། དེ་དང་དེ་ཞེས་དབྱེར་མེད་པ།། དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཐམས་ཅད་སྤངས།། ཤེས་པ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་འགྱུར།། དེ་བཞིན་སྦྱོང་བའི་ལམ་པ་ཡི།། ཡེ་ཤེས ལ་རེག་མི་རྣམས་ལ།། རང་རྒྱུད་དུ་ནི་བདུད་བཞི་འབྱུང།། འཇིགས་པ་གཟུགས་དང་གྲགས་པ་སྒྲ།། འོད་ཀྱི་བདུད་དང་བསླུ་བ་རྣམས།། བྱུང་ཚེ་དེ་ལ་རིག་བྱས་ལ།། མི་ཞེན་མི་ཆགས་ལམ་རྒན་བསམ།། ཀུན་འོང འགྲོ་བ་དེ་ཉིད་ལམ།། ཤེས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱ།། ཡེ་ཤེས་གཟུང་དུ་མེད་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་ཡང་བདེ་བའི་མཆོག་དེས་དབྱིངས་ཟང་མ་བཀའ་སྩལ་པ། ཞི་བའི་དབྱིངས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས།། རང བཞིན་བཟང་དང་རབ་འདྲེས་པ།། བཙལ་མེད་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ།། གང་གིས་མ་བསླད་རང་བཞིན་དབྱིངས།། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་རྒྱལ་པོའོ།། སྐད་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་དབྱིངས།། རྒྱུན་ཆད་རིག་པའི་དབྱིངས མ་ཡིན།། བཙལ་ན་རྩོལ་ནད་སངས་མི་སྲིད།། བཙལ་བ་མེད་པ་དབྱིངས་ཀྱི་གཙོ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དབྱིངས་དེ་ལ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དབབ།། ཡང་ན་དབབ་དང་མི་དབབ་མེད།། ཤེས་རིག་བག་ཆགས་རྒྱུན་དེ ཡང།། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་མི་གཅོད་དེ།། རང་བཞིན་རང་གིས་རྟོགས་གྱུར་པ།། དེ་ཡིས་བག་ཆགས་རང་བཞིན་དག། རང་ཁའི་བསམ་པ་གྱ་གྱུ་ལ།། དེ་རེག་པ་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས།། གཅིག་ཏུ་གཟུང་བར་ངས མ་བཤད།། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་བསམ་པའི་དབང།། བསམ་པ་རང་ཁ་མ་ཡིན་ཏེ།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་འབྱོར་ན།། རིག་པ་ཅན་གྱིས་ཆར་བཟུང་སྟེ།། རིམ་པ་མེད་པའི་དོན་དེ་ནི།། ཡང་དག་པ་ཡི་དམ པའོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་དབྱིངས་ཟང་མའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་རང་བཞིན་མཐོང་དུ་མེད་པ་བཀའ་སྩལ་པ།། རང་བཞིན་རང་གི་རྟོགས་པ་ནི།། དྲ་སྙིག་མེད་པའི་ཟབ་མོ་སྟེ།། རང་ཁའི་ཚེ་ན ཡོད་མེད་ན།། བསམ་པ་མཚན་མ་ཅན་གྱིས་ནི།། དེ་ལ་མི་དཔོག་གྱ་གྱུ་ཅན།། གསལ་བ་མེད་པར་རང་བཞིན་གསལ།། གསལ་བ་ཉིད་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན།། རང་བཞིན་མཁའ་ལ་རང་བཞིན་སེམས།། བསམ་པ་རང་བཞིན རང་བཞིན་གནས།། ཤེས་རྒྱུན་དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཙམ།། དེ་ནི་ཉམས་མེད་ཉམས་ཞེས་བྱ།། ལྟ་བ་རིམ་པ་མ་ཡིན་ལ།། བསྒོམ་པ་རིམ་པ་མ་ཡིན་པ།། ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་ཙམ།། ཁྱད་པར འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མཚོན་དུ་མེད་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། ཐམས་ཅད་དབྱིངས ལས་ཕྱེད་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་སྟེ།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་དབྱིངས་དེ་ལ།། མ་བཅོས་རིག་པ་ཀློང་དུ་ཡིན།། རང་བཞིན་དོན་དང་ལྡན་བྱས་ཏེ།། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས།། དབྱིངས་དང ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་དེ།། གཉིས་མེད་བདེ་བའི་མཆོག་རྒྱལ་པོ།། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་རྟོག་གེ་པས།། བསམ་པ་དེ་ལ་གནས་པ་ན།། གལ་ཏེ་སེམས་ལ་གཏད་ཡོད་པས།། བཏང་བ་མི་མཐོང་འཆིང་བའི རྒྱུ།། གཏོང་མི་དགོས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས།། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ནད་དུ་བསྡུས།། དང་པོའི་ཚེ་ན་འདི་གཉིས་སྒྲིམས།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་འཕྲོས་པ་ཡང།། དེ་ཁ་དབྱིངས་ཟང་ཤེས་རབ་མོད།། ཁ་ཅིག་རྫོགས་ཆེན་དོན འདོད་པ།། རང་བཞིན་བདེ་བ་ཉམས་སུ་བླང།། བདེ་བ་སྙོམས་ཏེ་མ་ཚོར་འཆོར།། དེ་བས་ཆད་པ་ཞི་བར་བཞག། དེར་བཞག་གསེར་འདོད་བོང་བ་བཞིན།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་ལ།། མེད་པ་ཤེས རབ་ཐབས་རྫོགས་པ།། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ས་ལ་གནས།། གཉིས་སུ་མེད་པར་མི་བལྟ་བར།། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ས་ལས་འདས།། དེ་ཀ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་དོན།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡི་གེ་མེད་པ ལས།དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐབས།།།།
好的,我會盡量完整翻譯這段藏文,不做刪節。
簡體中文翻譯:
第四十二章 殊勝菩提心的修持
頂禮尊貴的至樂尊!
尊貴的大樂尊,思維一切法性的甚深,入定於名為"法界難測"的三摩地,對自性的眷屬不可分割者,說此無言自性之語。那時一切都成為法性空性的狀態。
菩提心的本質,無思無念不動搖,思維無所顯示,名言如何安立?此不可言說離戲論,如夢幻泡影。稱為瑜伽士的殊勝道,宗派純凈無損,安住于佛地自性,稱為大圓滿義。
如來一切自性中,說此無言自性義時,至樂尊無言智慧說此教言:
"如實安住法性,心也如是安住,識剎那初時,身觸法住義。彼時無生受想行,習氣斷流自然現,智慧無彼剎那,法界亦是剎那,彼與彼不可分,斷除一切習氣,識轉為智慧。如是修道者,觸及無為智慧者,自相續中現起四魔:可怖色聲光幻惑。現起時當識知,不執著不貪愛思維老道。周遍一切彼即道,稱為殊勝覺知,無所緣智慧時。"
爾時,至樂尊又說法界體性:
"寂滅界即無為,與自性善相融,無求自然生,任何不迷自性界,無始無終之王。剎那無因果法界,非斷滅覺知法界。若求則徒勞不可得,無求法界之王。于如是法界,安住如是智慧。或無安住不安住,識知習氣亦然,不從對治斷除,自性自己通達,彼之習氣自凈。自心紛亂時,觸彼亦趨於樂。我未說執一,智慧亦隨心轉。心非自心,法界智慧相應時,具慧者執持,無次第義,即真實本尊。"
菩提心修習中法界體性品。
爾時,說自性不可見:
"自性自己通達,甚深無羅網。自心存有無時,有相心不能及,紛亂不能明。明無自性明,明即宗派過。自性虛空自性心,心安住自性。識流亦唯自性,彼即無失所謂失。見解非次第,修習非次第,見修二者唯自性,殊勝之自性。"
菩提心修習中自性不可標示品。
爾時,說法界與智慧無二:
"一切從法界出,法界智慧無二。本來無改法界,無改覺知周遍。具義自性故,非思辨境界,法界智慧無二,無二大樂尊王。若非如是思辨者,安住彼心時,若心有所緣,不見舍離繫縛因。無須舍離士夫,如虛空包含過患。初時二者專注,根境散亂時,彼時法界般若智。有些欲求大圓滿義,自性安樂修習,樂住平等不覺流散。由是寂滅斷除,安住彼如求金驢。法界智慧剎那間,無有般若方便圓滿,彼即安住佛地。不觀無二,彼即超越佛地。彼即難測之義。"
菩提心修習無文字中法界智慧無二品。
英文翻譯:
Chapter 42: Cultivating the Sublime Bodhicitta
Homage to the glorious Samvara!
The Bhagavan Mahasukha, contemplating the profundity of the dharma nature of all things, entered the samadhi called "Unfathomable Dharmadhatu". To his natural retinue, inseparable from him, he spoke these words of the natural state beyond speech. At that time, everything became the state of the empty dharma nature.
The essence of bodhicitta is thoughtless, unrecollected, unmoving. Thought is not displayed. How can it be posited by terminology? This is inexpressible, beyond elaboration, like an illusion, a dream. It is called the sublime path of yogis, with pure tenets undamaged, naturally abiding in the buddha stage, called the meaning of Dzogchen.
When the meaning of this natural state beyond words was taught from the nature of all tathagatas, the Bhagavan Mahasukha spoke this teaching with the wisdom beyond speech:
"Abiding in the dharma nature as it is, when the mind also abides like that, in the first moment of consciousness, the body touches the meaning of abiding in dharma. At that time, there is no arising, feeling, perception, formation. Habitual tendencies are cut off and naturally appear. There is no wisdom in that moment. The dharmadhatu is also momentary. That and that are indivisible. Having abandoned all habitual tendencies, consciousness becomes wisdom. For such a practitioner of the path, who touches the uncompounded wisdom, in their own continuum the four maras arise: frightening forms, sounds, lights, deceptions. When they arise, recognize them. Without attachment or desire, consider the old path. Pervading everywhere, that is the path. It is called the exceptional awareness. At the time of wisdom without reference point..."
Then, the Bhagavan Mahasukha further taught on the nature of the dharmadhatu:
"The peaceful dhatu is unconditioned, merged with the perfect nature, arising naturally without seeking. Whatever does not delude the self-nature dhatu is the king without beginning or end. The dharmadhatu of no cause and effect in a moment is not a dharmadhatu of interrupted awareness. If sought, it cannot be attained through effort. It is the sovereign of the unsought dharmadhatu. In such a dharmadhatu, such wisdom abides. Or, there is no abiding, no non-abiding. The continuum of awareness and habitual tendencies as well, are not cut off by antidotes. Self-nature is self-realized. Its habitual tendencies are self-purified. When one's own mind is confused, touching that also tends toward bliss. I have not taught grasping them as one. Wisdom also turns with the mind. The mind is not one's own mind. When the dharmadhatu and wisdom are united, the wise one holds that and the meaning of no stages. That is the true yidam."
From the chapter on the nature of the dharmadhatu in Cultivating Bodhicitta.
Then, the inexpressible self-nature was taught:
"Self-realization of self-nature is profound without a web. When self-mind exists or not, a mind with characteristics cannot fathom it. The confused cannot clarify it. Clarity is clear in no self-nature. Clarity itself is the fault of tenets. The self-nature of space, the self-nature of mind. The mind abides in self-nature. The continuum of consciousness is also just self-nature. That is the so-called lossless without loss. The view is not sequential. Meditation is not sequential. Both view and conduct are just self-nature. The sublime self-nature."
From the chapter on the inexpressible self-nature in Cultivating Bodhicitta.
Then, the non-duality of the dharmadhatu and wisdom was taught:
"Everything emerges from the dharmadhatu. The dharmadhatu and wisdom are nondual. The dharmadhatu, primordially uncontrived, the uncontrived awareness pervades. Because it has the meaning of self-nature, it is not an object of conceptual analysis. The dharmadhatu and wisdom are nondual. The sovereign of nondual great bliss. If it is not so for the conceptual analyst, when abiding in that mind, if the mind has a reference point, one does not see the cause of release from bondage. The person who need not abandon, like space, encompasses faults. Focus on the two at first. When the senses are distracted by objects, at that time, the wisdom of the dharmadhatu-prajña. Some desiring the meaning of Dzogchen, cultivate the bliss of self-nature. Blissfully abiding in equanimity, not perceiving the flow of dispersion. Through that, extinction is pacified. Abiding there is like a donkey seeking gold. In a moment of dharmadhatu and wisdom, without perfection of prajña and skillful means, that abides on the buddha stage. Not viewing them as nondual, that goes beyond the buddha stage. That is the unfathomable meaning."
From the chapter on the nonduality of dharmadhatu and wisdom in the textless Cultivating Bodhicitta.
དེ་ནས་མཐོང་བས་བལྟར་མེད་པའི་དོན་འདི་བཀའ་སྩལ་པ། མཐོང་བས་བལྟ་རུ་མེད་པ་ནི།། ཆུ་སྲིན་གྲེ་བའི་རིན་ཆེན་བཞིན།། ནམ་ཡང་བསྟན་དུ་ མེད་པའོ།། མཚན་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་ན།། བཙལ་དང་བྲལ་བའི་ཡི་གེ་མེད།། རྩོལ་དང་བྲལ་བ་ཉམས་ཀྱི་གཙོ།། མི་དམིགས་སྐུ་ལ་བལྟར་མེད་དེ།། མི་དམིགས་གསུང་ཐུགས་དེ་བཞིན་ཡིན།། མ་མཐོང་བས་ན མཐོང་བ་ཆེ།། ཐབས་ཀྱི་ཐབས་ཏེ་དངོས་གྲུབ་རྨད།། ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་རྫོགས་ཆེན་པོ།། སངས་རྒྱས་ཐུགས་ལ་མི་མངའ་བ།། འདི་རྟོག་གོ་བ་བརྒྱ་ནང་ན།། གཅིག་མི་འོང་བར་ཤིན་ཏུ་གྲགས།། ལུང་དུ་བསྒོམ་བསྒྲུབ ཀུན་དང་བྲལ།། ཁྱབ་པས་བདེ་ཆེན་དོན་ཞེས་བྱ།། མཐོང་མེད་བསམ་པས་ཐམས་ཅད་མཐོང།། དེ་ནི་ངེས་བསྒོམ་མཆོག་ཆེན་པོ།། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལས་འདས།། དེ་ཡི་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད།། རང་བཞིན མེད་པ་མི་བསམ་སྟེ།། སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ།། སེམས་ཀྱི་འབྱུང་ཚོར་བྱུང་བ་ན།། དེ་ཀ་རང་བཞིན་རང་ཞི་བ།། ངེས་དོན་སྙིང་པོ་བླ་ན་མེད།། རྣམ་རྟོག་བསགས་པའི་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱིས།། ལོག་ཁྲིག་དོན་མིན བརྟས་པའི་མཐུ།། བཟློག་དཀའ་གཉེན་པོས་བཟློག་པ་མིན།། རྒྱལ་ལས་དམངས་བྱུང་ཐ་མར་རྒྱལ།། རྒྱལ་པོ་ཐུ་བོ་མི་ཡི་མཆོག། རྒྱལ་བཟུང་རྒྱལ་ཁམས་ཆམ་ལ་ཕབ།། ངེས་པར་བསད་པས་སྡིག་མི་འོང།། འདི ནི་སླར་འཚོ་ཤིན་ཏུ་རྒྱལ།། མཁས་པས་རྒྱལ་པོ་བསད་གྱུར་ན།། ཤིན་ཏུ་རྒྱལ་འཁོར་བཟང་བར་འོང།། ལུག་བཟློག་བདེ་ཆེན་ས་ལ་འདས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས་མཐོང་བ་བལྟར་མེད་པའི སྐབས།།།། དེ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་བཀའ་སྩལ་པ། སེམས་མི་གཡོ་བ་སངས་རྒྱས་སོ།། གང་ཡང་མ་བསྐྱེད་དོན་དེ་ལ།། གང་གནས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་བཤད།། གནས་དང་མི་གནས་གཉིས མེད་དོ།། དེ་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན།། འདི་ནི་སྐུ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ།། ཐུགས་ལ་ཡང་དག་དོན་མ་ལོག། བཟླས་ཤིང་གསལ་བར་མ་གྱུར་པ།། གསུང་གི དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་ཡིན།། ས་ལ་མི་བརྟེན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། འདི་ནི་ལམ་རྒན་ཀུན་འོང་འགྲོ།། ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཡིན།། རང་བཞིན་རང་ལ་རང་བཞིན་ཡིན།། རང་བྱུང་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ།། འདི་མི སྣང་བ་གཞན་སྣང་མེད།། གལ་ཏེ་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ།། དོན་སྣང་མ་ཡིན་མཚན་མའོ།། དེ་ནི་རང་བྱུང་རིག་པ་མིན།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལས།། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་རྨད་དུ་བྱུང བ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ།སེམས་མི་གཡོ་བ་བདེ་བ་སྟེ།། སེམས་ཀྱི་སེམས་འཆིང་མི་འཆོར་བས།། སེམས་ལ་ཞིབ་པས་བརྟག་དཔྱད་བྱ།། ཤེས་བཞིན་གྱིས་ནི་ཐང་བཅད་དེ།། སེམས་ཀྱི་སེམས་ལ་བལྟས་པས་ ན།། ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་མ་ཡེངས་པ།། བསྒོམས་ན་མ་བསྒོམས་བསྒྲུབས་ན་ཉམས།། དེ་བས་འབྱུང་ཚོར་ཅི་བྱུང་ཡང།། རང་བྱུང་རང་ཞི་བསྒོམ་པའི་གཙོ།། རང་བྱུང་རང་ཞི་ཙམ་མི་གདགས།། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད འཇུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང།། ཡི་གེ་མེད་པའི་ངང་དུ་བཞག། དེ་ནི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་སའོ།། མན་ངག་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ།། བདེ་གཤེགས་ཉག་གཅིག་དགོངས་པ་ལ།། ཕྱི་རབས་རྣལ་འབྱོར་དོན་ལ་ནི།། ཡང་རབ བསམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན།། རབ་ཀྱི་རབ་ཀྱིས་དོན་ལ་དཔྱད།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡི་གེ་མེད་པ་ལས། རྨད་དུ་བྱུང་བར་བསྟན་པའི་སྐབས།།།། དེ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་འཁོར་རྣམས་རང་བཞིན དུ་བཏོན་ནས་བཀའ་སྩལ་པ།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡི་གེ་མེད་པའི་རྒྱུད་འདི་མཐོང་ངམ། ཐོས་སམ་ཉམས་སུ་བླངས་སམ། དོན་རྟོགས་སམ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལས། འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མགྲིན་ གཅིག་པས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡི་གེ་མེད་པ་འདི། བདག་ཅག་གི་ཇི་ལྟར་འཚལ་ལོ།། ཞེས་གསོལ་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སླར་ཡི་གེ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདུས
好的,我會盡量完整翻譯這段藏文,不做刪節。
簡體中文翻譯:
不可見之義被教授:
"不可見之見,如水中龍珠,從未顯示。離一切相故,無所尋求之文字。離一切努力,是修行之主。 不可見身,即不可見言思。未曾見故,見最為大。是方便之方便,奇特圓滿。超越佛地,此為百思之一, 絕難出現。離一切修習與實踐,遍一切即大樂義。不見而見一切,此為最勝修行。超越地與彼岸,其顯現非有自性 。自性無故,不可思,離言說境。心所生起,即自然寂靜。究竟義要,離一切妄念。難以對治,非對治所治。從下而上 ,最後成王。智者殺王,則國土大興。脫離苦海,入大樂地。"
從《菩提心修習》中"不可見之義"品。
然後教授法性如實之義:
"不動心即佛。任何未生,住於法性者說。無住無不住,故一切智。此即身成就。法性任何不見,心中正義不失。未曾誦持而明顯,此即言教成就。不依地而自然成就 ,此為老道所行。一切集聚之成就,自性自性。自生智慧,此非顯現他現。若心所現,非義顯現相。非自生智慧。"
從《菩提心修習》中"法性如實"品。
接著教授殊勝之義:
"不動心即樂。心之心繫不失。細細觀察心,以正念斷除。觀察心心,一切不見不忘。若修則失,若證則損。無論何所生,自然自寂修之主。自然自寂,不予安立。心之行持一切,置於無文字中。此為王之王地。稱為要訣之續。
如來獨尊之意趣,為後世瑜伽士之義。細細觀察義,究竟觀察。"
從《菩提心修習》中"無文字"品教授殊勝之義。
接著,從自性中顯現眷屬,教授云:
"菩提心無文字之續中,汝等見聞修證此義否?"如是問已,眷屬一音同聲回白:"菩提心無文字,我等如何修持?"於是如來複歸無文字自性中。
English Translation:
Then the meaning of the unseen was taught:
"The unseen seeing, like a precious gem in water, has never been shown. Since it is free from all signs, there is no text of seeking and abandoning. The essence of experience, free from effort. The unseen body, that is the unseen speech and mind. Not having seen, the seeing is great. It is the skillful means of accomplishment, extremely wondrous Dzogchen. Beyond the buddha ground, this is one among a hundred thoughts, extremely renowned. Free from all meditation and practice, pervading all, it is the great bliss meaning. Not seeing, seeing all. This is the supreme meditation. Beyond the ground and the far shore, its appearance is without self-nature. Since there is no self-nature, it is unthinkable, beyond the domain of speech. When mental events arise, they are self-naturally pacified. The ultimate essential point, free from all conceptual elaboration. Difficult to counter, not countered by antidotes. From below to above, finally becoming the king. If a wise one kills the king, the kingdom greatly prospers. Escaping the ocean of suffering, entering the great blissful ground."
From the chapter on the unseen in Cultivating Bodhicitta.
Then the meaning of the dharma nature as it is was taught:
"The unmoving mind is the buddha. Whatever is unborn, it is said to abide in the dharma nature. No abiding, no non-abiding, therefore, omniscience. This is the accomplishment of the body. The dharma nature, not seeing anything, the correct meaning is not lost in the mind. Without ever reciting and becoming clear, this is the accomplishment of speech. Not relying on the ground, naturally accomplished, this is the old path traversed. The accomplishment of the gathering of all, self-nature, self-nature. Self-arisen awareness, this is not an appearance of something else. If it appears to the mind, it is not the appearance of meaning, but a sign. Not self-arisen awareness."
From the chapter on the dharma nature as it is in Cultivating Bodhicitta.
Next, the sublime meaning was taught:
"The unmoving mind is bliss. The mind's mental binding is not lost. Examining the mind closely, cut it off with mindfulness. Observing the mind-mind, seeing nothing, not forgetting. If meditated, it is lost. If realized, it is damaged. Whatever arises, the self-natural self-pacifying is the main practice. Self-natural self-pacification, not to be established. All the mind's engagements, placed in the non-textual. This is the king's royal seat. Called the quintessential tantra.
To the sole intention of the Tathagata, for the meaning of future yogis. Examine the meaning minutely, the ultimate examination."
From the chapter on the non-textual in Cultivating Bodhicitta.
Then, from the self-nature, the retinue was manifested and asked:
"In the non-textual tantra of bodhicitta, have you seen, heard, experienced, and realized this meaning?" Having said this, the retinue unanimously replied, "This bodhicitta without letters, how shall we cultivate it?" Thereupon, the Bhagavan returned to the self-nature without letters.