054.014辯論之輪續 c3.5s

www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb054.014

། །། རྩོད་པའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་བཞུགས་སོ།། @##།། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བྲེ་ཧཱུ་ཏེ་ཙཀྲ་ཏན་ཏྲ། བོད་སྐད་དུ། རྩོད་པའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད། བཅོམ་ལྡན་འདས་རོ་ལངས་བདེ་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ ལོ།། རིན་པོ་ཆེ་རྩོད་པ་སྒྲའི་འཁོར་ལོ།། འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་ལ་བཤད་པ། གནས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། སྟོན་པ་དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་ཡིས། འཁོར་ནི་པཎྜི་ཏ་ཉིས་བརྒྱ་ལ། དུས་ནི་རྩོད་པ་སྒྲའི་དུས། བསྟན པ་དྷ་ཧེའི་ཁང་དུ།རྩོད་པའི་འཁོར་ལོ་འདི་བསྟན་ཏོ།། རྩོད་པའི་གཞི་ལ་གཉིས་སུ་འདུས།། གཞིའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་དང།། ལམ་གྱི་ཆོས་ལ་རྩོད་པའོ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྩོད་པ་འདི།། གཞི་ཆོས་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཉག་ ཅིག་ཏུ་དམ་བཅའ།། སྟན་ཚིགས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།། གཉིས་སྣང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ།། གཉིས་སུ་སྣང་བའི་སྐྱོན་གཏོང་ལ།། ཁྱོད་རང་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་ངམ།། ངའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྐྱོན་གཏོང།། ང་ལ་སྐྱོན་གཏོང ན།། རིག་པས་གཏོང་ངམ།། ཚད་མའི་གཞལ་བྱས་གཏོང།། རིག་པས་གཏོང་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིག་པས་གཏོང་ངམ།། འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིག་པས་གཏོང་ངམ།། བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིག་པས་གཏོང་ངམ།། ལྟོས་པའི རིག་པས་གཏོང།ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིག་པས་གཏོང་ཟེར་ན།། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རིག་པ་གསུམ་དུ་འདོད་དམ།། གཅིག་ཏུ་འདོད་དམ།། ཞེས་ཕར་འདྲིའོ།། རིག་པའི་རྒྱབ་གནོན་ཕར་ལ་བྱའོ།། གསུམ་དུ་ འདོད་ན།རིག་པ་ལས་ཆོས་བྱུང་ངམ།། ཆོས་ལས་རིགས་པ་བྱུང།། ཉིད་ལས་རིག་པ་དང་ཆོས་བྱུང།། དེ་གསུམ་ཁྱོད་རང་ཡིན་ནམ་ལོགས་པ་ཡིན།། ཞེས་འདྲི་སྟེ། གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ན།། གོང་དུ་དམ་བཅའ། སྭཱ་ཧཱ་ཆོས་ལས་རིག་པ་བྱུང་ཟེར་ན་རྒྱ་ཆད་པ་དང།། ཡུལ་ལས་རིག་པ་བྱུང་པའི་སྐྱོན།། འགལ་ལོ་ཉིད་ལས་རིག་པ་བྱུང་ཟེར་ན།། རྒྱ་ཆད་པའི་སྐྱོན་གཏང་ངོ།། ཅི་ཏེ་ཟེར་ན། ཉིད་ཀྱི་གོ་བ་འདྲིའོ།། ཉིད་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན ཡོད་ནས་བྱུང་ངམ་མེད་ནས་བྱུང་འདྲིའོ།། རྒྱུ་རྐྱེན་ཡོད་ན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་ངོ།། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་ནས་འབྱུང་ན།། ནམ་མཁའ་ལ་མེ་གཏོང་པར་འབྱུང་བར་ཐལ་ལོ།

這是完整的直譯：辯論之輪續存在。在梵語中：Vivāda-cakra-tantra。在藏語中：辯論之輪續。禮敬勝者起尸安樂。珍寶辯論聲之輪。對文殊親友所說。處所是在菩提樹下。導師是極喜金剛。眷屬是二百位班智達。時間是辯論聲之時。教法在達黑房中。此辯論之輪被教示。辯論的基礎歸為兩類：對基礎義理的辯論，和對道法的辯論。這大圓滿的辯論，立宗為基法性唯一明點。為何如此立論？因為無二顯現。對二元顯現的過失進行批評： "你自己有二元顯現嗎？對我的宗義進行批評。如果對我進行批評，是用理論批評還是用量所量批評？如果用理論批評，是用法性的理論批評，還是用成立正確的理論批評，還是用作業的理論批評，還是用觀待的理論批評？" 如果說用法性的理論批評，就問："你認為法、法性、理論是三個還是一個？" 這樣反問。對理論進行反駁。如果認為是三個，就問："理論是從法產生的嗎？法是從理論產生的嗎？性是從理論和法產生的嗎？這三者是你自己還是別的東西？" 這樣詢問。如果都不承認，就上面立宗。（藏文：སྭཱ་ཧཱ，梵文擬音：svāhā，梵文天城體：स्वाहा，梵文泰盧固體：స్వాహా，漢語字面意義：善哉，漢語擬音：娑婆訶）如果說法產生理論，就批評是侷限的，以及對境產生理論的過失。相違。如果說性產生理論，就批評是侷限的過失。如果問為什麼，就詢問對"性"的理解。詢問性是有因緣而生還是無因緣而生。如果有因緣，就會產生不是"性"的過失。如果無因緣而生，就會導致在虛空中生火的過失。

། ཅི་སྟེ་བཞི་མེད་པ་ལས་འབྱུང་པའི་ཕྱིར རོ།། དེ་བས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ཕར་འདྲིའོ།། རིག་པ་ཁྱོད་གཉིས་གཅིག་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་སམ།། མི་ཅིག་ཀྱང་གཏན་ལ་འབེབས།། གཅིག་ཟེར་ན་རིགས་པས་རིག་པ་གཏན་ལ་འབེབས།། འབེབས་ན་ཐུགས མེད་དུ་ཐལ་ལོ།། རིགས་པས་རང་གཏན་ལ་འབེབས་ན་འབྲེལ་མེད་དུ་ཐལ་ལོ།། གཅིག་ལ་འབེབས་མཁན་མེད་པར་ཐལ་ལོ།། ཐད་དད་འབྲེལ་པ་མེད་ཏེ་དབབ་ཏུ་མི་འདོད་པར་ཐལ་ལོ།། འབྲེལ་པ་ཡོད་ཟེར་ན། བདག་ཉིད་གཅིག་གམ་འདྲིའོ།། བདག་ཉིད་ཅིག་ན། བདག་རིག་པ་ཅིག་གམ།། རིག་པ་བདག་ཏུ་གཅིག། བདག་རིག་པ་ཅིག་ན། གོང་སྐྱོན་འོང། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཟེར་ན། རྒྱ་ཆད་པའི་སྐྱོན་འོང ངོ།། དེ་ལས་བྱུང་ན་རིག་པ་བདག་ལས་བྱུང་ངམ།། བདག་ལས་རིག་པ་བྱུང།། བྱུང་བའི་སྐྱོན་འོང། སྦྲུལ་ཤུགས་ནས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ལྡོག་ཏུ་མི་འདོད་པའི་སྐྱོན་འོང་སྟེ་རྒྱ་ཆད་པར་ཐལ།། མི་ཤི བའི་ལུས་ལ་རིག་པ་མི་འབྱུང་བ་དང་འདྲ་སྟེ།། ཕྱིས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་ངོ།། ཡང་ན་བདག་ཉིད་ལས་རིགས་པ་བྱུང་ན་བྱུང་བའི་ནད་ཀས་འབྲེལ་མེད་དུ་ཐལ་ལོ།། རིགས་པ་ལས་བདག་བྱུང་ན།། ཤེས རིག་རྫས་སུ་ཐལ་ལོ།། རང་གི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི།། ཐིག་ལེ་ལྷུན་གྲུབ་ཆོས་ཅན་ཞེས་དམ་བཅའ།། ཅིའི་ཕྱིར་མ་འགགས་རང་ཤར་བའི་ཕྱིར།། ཐིག་ལེ་རྫས་ཡོད་དུ་ཐལ་ཟེར་རམ།། ལྷུན་གྲུབ་རྫས་ཡོད་མེ་སྤངས པའི་ཕྱིར།། འཇིག་པར་ཐལ་ཟེ་ན་ལྷུན་གྲུབ་འཇིག་པ་མ་བཀག་ཅེས་བྱ།། ཁྱོད་ལྷུན་གྲུབ་མིན་ནམ་ཅེས་འདྲི།། ཡིན་ཟེར་ན་འདོད་ཐོག། མིན་ཟེར་ན་མུ་སྟེགས་རྟགས་ཆད་ཏུ་ཐལ་ཅེས་འགལ་ལོ།། སྒྲའི་འཁོར་ལོ ལས་བརྒལ་བ་དང་པོའོ།།།། འཐད་པ་སྒྲུབ་པས་གཏོང་ཟེར་ནས།། སྣང་བ་འདི་རང་མི་ཤར་དུ་འཐད་དེ།། འཐད་པས་འོན་འཐད་པས་སྣང་བ་ཤར་མང་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ།། བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིག་པའི་གཏོང ཟེར་ན།། འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཐག་པས་སྦྲུལ་གྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་འཁྲུལ་ཏེ། རྟེན་དུ་སྦྲུལ་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཐལ།། ལྡོས་པའི་རིག་པས་གཏོང་ཟེར་ན།། འཕང་ལས་ལྟོས་ན་མདུང་རིང།། མདུང ལས་ལྟོས་ན་མདའ་རྒྱང་རིང་སྟེ།། ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ།

這是完整的直譯：如果說是從四無而生，那麼就這樣反問： "你是從二者中的一個確定理論，還是從不一致中確定？" 如果說是一個，就問："是用理論確定理論嗎？如果確定，就會導致無心的過失。如果理論確定自身，就會導致無關聯的過失。就會導致一個沒有確定者的過失。就會導致不同而無關聯不願確定的過失。" 如果說有關聯，就問："是自性一還是別的？" 如果是自性一，就問："是自我和理論一，還是理論和自我一？" 如果自我和理論一，就會有上述過失。如果說有從彼生的關聯，就會有侷限的過失。如果從彼生，是理論從自我生，還是自我從理論生？會有生的過失。就像蛇從洞中生的關聯一樣，會有不願返回的過失，從而導致侷限的過失。就像死人的身體不生理論一樣，會有後來不能作用的過失。或者，如果自性生理論，會因生病而導致無關聯的過失。如果理論生自我，會導致知識實體化的過失。自己應知的是：立宗為明點任運法相。為什麼？因為無礙自顯故。如果說明點成為實有的過失，或說任運捨棄實有火的過失而成為壞滅，就說任運壞滅未被遮止。問："你不是任運嗎？" 如果說是，就如所愿。如果說不是，就說相違，會導致外道斷見的過失。這是聲輪中的第一個超越。如果說用成立正確來批評，就說這顯現自身不顯是正確的。正確性會導致顯現多次顯現的過失。如果說用作業的理論來批評，就說迷亂的認知把繩子當作蛇來行動而迷惑，會導致依靠蛇的行為而行動的過失。如果說用觀待的理論來批評，就說相對於彈弓來說長矛長，相對於長矛來說箭程長，會導致無有確定性的過失。

། རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ལ་འབེབས་ཟེར་ན།། རྒྱུད་རང་ཡིན་ནམ་ལོག་པ་གཅིག་དྲིའོ།། རང་ཡིན་ཟེར་ན་བསྟན་ལ་དབབ་པ་དང་འབེབས་པ་མི་རུང་སྟེ།། རལ་གྲི་རལ གྲི་རང་གིས་སོས་ཆོད་པར་ཐལ་ལོ།། གཉིས་ཡིན་གོང་དུ་འབྲེལ་རྟག་གོ། དེ་ཡང་ལུང་ཡང་དེ་འདྲེའོ།། མཚོན་པ་གཉིས་པའོ།།།། ཚས་མས་གཏན་ལས་འབེབས་ཟེར་ན།། ཚད་མ་དེ་རང་ཡིན་ནམ མིན་ཅེས་འདྲིའོ།། རང་ཡིན་ཟེར་ན་གཏན་ལ་དབབ་ཏུ་མི་བཏུབ་པའི་སྐྱོན་གཏང་སྟེ།། གསེར་གྱི་སེར་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང།། སེར་པོས་གསེར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང་ཞེས་འབྱུང་ངོ།། ཚད་མ་ལོགས ཅིག་ཡིན་ནོ་ཟེར་ན།། ཆོས་ཚད་མ་དང།། དོན་ཚད་མ་དང་འཇལ་བྱའི་ཤེས་པ་ཅིག། གཞལ་བྱའི་ཡུལ་མང་དུ་སྨྲ་ན་འདི་སྐད་བྱའོ།། འུད་ཀྱི་བསྡུས་ནས་ཡུལ་ལ་འཇལ་ལམ།། ཤེས་པ་ལ་འཇལ། གཉིས་ཀ་ལ འཇལ་ཅེས་འདྲི།ཡུལ་ལ་འཇལ་ན་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་འཇལ་ལམ།། མ་མྱོང་ནས་འཇལ། མྱོང་ནས་འཇལ་ན་མོ་ཤམ་བུ་ཆེ་ཆུང།། རི་བོང་ར་རྣོ་རྟུལ་ཀྱང་ཤེས་པར་ཐལ།། ཤེས་སོ་ཟེར་ན་དབང་པོའི་མངོན་ སུམ་གྱིས་གསལ།། ཞེས་སྐྱོན་བཏང་ངོ།། ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་འཇལ་ན།། ཆུ་བོའི་རོ་མྱོང་ཡང།། ཆུ་བོའི་རོལ་ཚོལ་བ་དང་འདྲ་ཏེ་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་ལོ།། ཤེས་པ་ལ་འཇལ་ན་ཤེས་པ་དངོས་པོ་ཡོད་ནས་འཇལ་ལམ མེད་ཀྱང་འཇལ།། དངོས་པོ་ཡོད་ཟེར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གསལ།། མེད་ནས་འཇལ་ན་རི་བོང་རྭ་ལ་མཐོ་ཚད་གཞལ་དུ་བཏུབ་པར་ཐལ།། ཡོད་རུང་མེད་རུང་མཇལ་ན། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་ཐལ་ལོ།། མཚོན་པ གསུམ་པའོ།། དེ་ལྟར་སྒྲོས་བཏགས་ཆམ་ལ་ཕེབས་ནས།། རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ།། རང་སྣང་དུ་རང་ཤར་བས།། ཡུལ་ལས་གཞལ་དུ་མེད།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཤར་བས། ནང་ལ་གཞལ་དུ་མེད། འདུ འབྲལ་མེད་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་གཞལ་དུ་མེད།། ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་རང་སར་གྲོལ་བས་འབྲེལ་པ་རྩིར་མེད།། ཤེས་རིག་གི་ཡུལ་ལས་གྲོལ་བས།། རྒྱུད་ལུང་རིག་པས་གཏན་ལ་དབབ་མེད།། ཅེས་གསུངས སོ།། མཚོན་པ་བཞི་པའོ།

這是完整的直譯：如果說用續來確定，就問："是續自身還是別的？" 如果說是自身，就不應該有所教示和確定，會導致劍用自己的刃切割自己的過失。如果是二者，上面已經討論了關聯。這對於教證也是一樣的。這是第二個比喻。如果說用量來確定，就問："這量是自身還是別的？" 如果說是自身，就指出不能確定的過失，就像用金子的黃色來確定金子，或用黃色來確定金子一樣。如果說量是別的，就問： "是法量、義量還是能量的認知？所量的對象有多種說法，對此應該這樣說：是總括地衡量對象，還是衡量認知，還是兩者都衡量？" 如果衡量對象，是經驗后衡量還是未經驗就衡量？如果經驗后衡量，就會導致知道石女兒的大小、兔角的鋒利鈍度的過失。如果說知道，就指出感官現量已經明瞭的過失。如果經驗后衡量，就像品嚐河水的味道，卻又尋找河水的味道一樣，會導致無窮盡的過失。如果衡量認知，是認知存在而衡量還是不存在也衡量？如果說存在，現量已經明瞭。如果不存在而衡量，會導致能衡量兔角高度的過失。如果說存在不存在都衡量，會導致無記的過失。這是第三個比喻。如此遮破戲論后，應當顯示自相。因為自顯而自生，所以不能從對像上衡量。因為自生智慧顯現，所以不能從內在衡量。因為無聚無散，所以不能衡量為對像和有境。因為一切本來自解脫，所以無需計較關聯。因為超越了知識的對象，所以不需要用續、教證和理論來確定。這是所說的。這是第四個比喻。

། ཤེས་པས་འཕྲུལ་ཏེ། རྒྱལ་བ་རིག་ལྔ་འོད་དཀར་དམར་ལྔ་རྟེན་པས་འཕྲུལ།། སྒྲུབས་པས་གོལ་ཏེ།། རང་སྣང་ཆོས་སྐུ་ལ་བདེ་བ་འདོད་ཅིང།། སྒྲུབ་པས་འཁྲུལ། སྒོམ་པས་རླག། ཡེ་ནས རང་གསལ་སྒོམས་པས་རང་གསལ་སྟོང་པས་རླག།ཡུལ་ཅན་གྱི་གོལ་ཏེ་སྤང་བླང་གི་ལན་ནོ།། སྣང་བ་སྒྲིབས་གཡོགས་ཀྱི་ཆོད།། རང་སྣང་རང་གསལ་ལ་འབྱུང་བ་ལྟར་མཐོང་བས་ཆོད།། རང་བྱུང་མིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ མེད་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྐུ་མིན།། སྙིང་པོ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་མིན།། དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡིན།། ཆོས་སྐུ་ཡིན། སྙིང་པོ་ཡིན། ཐིག་ལེ་ཡིན། ཉག་ཅིག་ཡིན། ཞེས་གསུངས སོ།། དྷ་ཧེ་མའི་འདུ་ཁང་དུ་མཁས་པ་འཇམ་དཔལ་བཤེས་གཉེན་ལ།། ཐིག་ལེ་ཉག་ཅིག་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་རྩོད་པའི་སྨྲ་མི་འཁོར་ཡི་འདི།། ཆུ་སྲིན་བར་གྱི་གྲི་བ་རུ། རུས་སྦལ་ནག་པོ་ཆུད་ས་བཞིན།། བསྐལ་པ འཁྲུགས་ཀྱང་ཁར་མར་བྱུང།། ཅེས་གདམས་སོ།། རྨོངས་པས་མི་གོ་དྲིས་ལན་ཁོན་དུ་ཆུད།། སྦྱངས་པའི་སྒྲ་དང་སོང་འགྱུར་འབྱུང་བ་དང།། བྱུང་པ་ཅན་དང་སྒྲ་སྐྱོན་རྣམས་བརྒྱུད།། མན་ངག་ཁོང་དུ་བཅས་ཏེ ་འགའ་རྩམ་བྲིས་པའོ།

這是完整的直譯：因為認知而迷亂。五部佛的五色光依靠白紅五色而迷亂。因為修持而偏離。在自顯法身中希求快樂，因修持而迷惑，因禪修而毀壞。本來自明，因禪修自明而空性毀壞。因能取而偏離，這是取捨的答覆。顯現被遮蔽而斷絕。自顯自明如實所見而斷絕。非自生，無智慧，是法性而非身。是精華而非智慧。如此了知即是自生智慧而是智慧。是法身，是精華，是明點，是唯一。這是所說的。在達黑寺對智者文殊師利說： "這個明點唯一性的宗義論辯者的言論，如同在鱷魚牙縫中的黑色烏龜，即使劫波混亂也難以出來。"這樣教誡。愚者不解，問答落入爭論。修習的聲音和千變萬化，以及已生和聲音過失等傳承，將口訣記在心中而略作書寫。