L009.217截斷（遮止妄念）講解 c3o

༄༅། ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་གི་« »དོན་ཁྲིད་བཞུགས་སོ། །«

«ཨེ་ཝཾ།« གདོད་ནས་རབ་ཞི་རྙོག་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ངང་གིས་མི་གཡོ་དྭངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ། །སོ་སོར་རང་རིག་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཁྲེགས་ཆོད་དོན་ཁྲིད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་བྲི། ། དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིགས་པ། དངོས་གཞི་རིག་པར་རང་ངོ་སྤྲད་པ། རྗེས་སྣང་ཉམས་ཀྱི་སྐྱོང་ཐབས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་བརྟག་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ། རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་ལ་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས། ཡུལ་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རིག་དགག་སྒྲུབ་ལྟར་འཆར་བའི་སེམས་ཉིད་འདི། ཝལ་གྱིས་ཤར་བའམ། སྐྱེ་དུས་ཀྱི་ཚེ་ན། ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལ་འཕྲོ་དུས་དེ་ནས་བྱུང་ངམ། རང་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང༌། དེ་གཉིས་ཀའང་ཚན་པར་བློས་ཕྱེས་ལ། ཐ་མ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་སོང་དུས་ག་ལས་བྱུང༌། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་དྲན་རིག་འཆར་དུས་གང་ལ་གནས། ཐ་མལ་ཡལ་ནས་འགགས་དུས་ཕྱི་ནང་གང་དུ་སོང༌། འདིའོ་སྙམ་ན་དེའང་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཕྱེ་བས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚེ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང༌། གནས་པ་དང་འགག་པར་འདུག» «དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་ཡུལ་དེ་ཡང་མེད་སྣང་ཆུ་ཟླ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚེ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང་གནས་པ་དང༌། འགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་མེད་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་ཅིང༌། ཡེ་སྟོང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡུལ་ཅན་སེམས་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རིག་ཏུ་འཆར་དུས་ཡུལ་ལས་མ་བྱུང་ཡང་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ཞིང༌། སེམས་ལ་གནས། སེམས་སུ་འགགས་ཤིང་ཐིམ་མོ་སྙམ་ན། སེམས་ཚན་གཉིས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེས་པའི་སེམས་དང༌། སྐྱེ་མཁན་གྱི་སེམས་གཉིས་སུ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན། འགག་སའམ་ཐིམ་ས་དང༌། ཐིམ་མཁན་གཉིས་གཉིས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང༌། གཅིག་ཡིན་ན་ཚན་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ལ་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ།

《截斷（遮止妄念）的講解，全然安住在本來面目中》 嗡 （梵文，evaṃ，ཨེ་ཝཾ།，如是，ewang）本來極其寂靜，遠離一切戲論；自然不動，清澈廣大；各各自證，我禮敬彼，撰述截斷（妄念）的講解，全然安住在本來面目中。 此分三：前行摧毀心的房屋；正行認識到（本性）的自相；後行修習體驗的方法。 首先，（前行）也分三：觀察生滅住三；觀察一與多；觀察赤裸見到自相。 第一（觀察生滅住三）又分二：觀察境：這意識隨著憶念、覺知、否定、肯定而顯現，是從何處突然出現的呢？當最初生起之時，外在顯現的對境，如地水火風等，是否是（意識）散佈時從彼（外境）生起的呢？抑或是從自身生起的呢？通過理性仔細分析這二者，（發現）最終都歸於無有實質的微塵時，是從何處生起的呢？同樣，當現在憶念、覺知顯現時，是住於何處？當平常（心識）消失、滅盡時，是消失於內還是外呢？若認為是這個，那也是（可以）分析為微塵，當發現沒有實質之時，是從何處生起、安住和滅盡的呢？ 通過這樣觀察，那個（所謂的）對境，也只不過像水中月一樣虛幻顯現而已，其實並無實質。當（發現）它不是（意識）生起、安住、滅盡的對境時，便知曉（意識）並非從心的對境生起，執取的分別念就像虛空般清凈，證悟到本來空寂、無有實體的法性，從而解脫于無生的對境中。 接下來，觀察能取心：若認為，憶念、覺知顯現時，雖未從對境生起，但從心中生起心，住於心中，在心中滅盡和溶解。（然而）這樣就會犯下同一剎那有兩個心的過失。因為已生起的心和能生之心二者並存；生處或生起者、滅處或溶解處以及溶解者，都有兩個的過失。若（認為）是一個，則不可能在同一時刻產生兩個部分，

གཅིག་ཡིན་ན་ཚན་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ལ་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། སེམས་འགག་པ་ལས་བྱུང་ངམ། མ་འགག་པ་ལས་བྱུང༌། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འགག་པ་འདས་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་འདོད་ན་སེམས་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། སེམས་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུ་མ་འགགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འབྲས་བུ་ཡོད་དུས་ན་རྒྱུ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སེམས་སྔ་མ་ལས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། སྔ་མ་དེ་དང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་གཉིས་འཕྲད་དམ་མ་འཕྲད། འཕྲད་ན་དེ་དུས་ཀྱི་འཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་གི་སེམས་དེ། ཡང་ན་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འཕྲད་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སེམས་སྔ་མ་དེ་མ་འགགས་པར་དེ་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འཕྲད་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་སེམས་གནས་ནའང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་གནས་ས་གནས་མཁན་ཚན་གཉིས་པའི་སྐྱོན་དང༌། ཐིམ་སྙམ་པའམ། འགག་པའི་སེམས་གཅིག» «འགག་མཁན་གྱིས་སེམས་གཅིག» «དུས་གཅིག་ལ་ཚན་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོན་དོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཡོད་ཅེས་ཐེར་ཟུག་པ་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཅི་འདུག» «གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ཅི་འདུག» «ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ན་འདུག» «དེ་རྣམས་གང་དུའང་མི་འདུག་ན་སེམས་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས། སེམས་དེ་ན་རེ། ང་སེམས་ཡིན་ཟེར་རམ། སེམས་ཤར་དུས་དེ་ལ་སེམས་ཡིན་ཟེར་བའི་ཡི་གེར་བྲིས་འདུག་གམ། ཁྱོད་རང་སྙམ་ན་དྲན་རིག་ཝལ་ལེ་བ་འདི་སེམས་ཡིན་སྙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན། དེ་སྐད་ཟེར་བ་དང་ཡི་གེ་བྲིས་པ་མི་འདུག» «ང་རང་སྙམ་ན་དེ་སྙམ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བཏགས་པས་ཡིན་པར་འགྲོ་ན། རི་འདི་མེའི་ཕུང་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐོང་དང༌།

因為一個本體在同一時刻成為不同事物是矛盾的。若認為是從有心生起心，那是從已滅盡的心生起呢，還是從未滅的心生起呢？若如前者，就會從無實體生起，因為已滅的過去是無實體的。若承認這一點，就會從無因的心生起，因為那是不可能的。若如後者，心就會成為常有，因為從自因未滅而生起。因為當果已存在時，因未滅盡而存在。 此外，若認為是從前一剎那心生起，那前一（剎那）與現在的心二者是相接觸還是未接觸呢？若接觸，那時刻接觸的剎那心，要麼就會成為過去，因為與前一（剎那）為一體而相接觸的緣故；要麼前一（剎那）心未滅盡而在當時存在，因為與現在的第一個剎那為一體而相接觸的緣故。同樣地，若心住於心，那現在剎那心的安住處和能安住者二者並存的過失，以及認為溶解或者認為在同一時刻一個滅盡之心與一個能滅盡者，會有兩個部分的過失。 若你堅持認為心是存在的，那你的心有何本體呢？有何形狀和顏色呢？存在於身體的內、外、中哪一處呢？若這些都不存在，又憑何知曉心的存在呢？那個心會說"我是心"嗎？當心顯現時，其上寫有"這就是心"的字句嗎？若自己認為這閃現的憶念覺知是心，那只是自己的假立。並沒有那樣的言說和文字。若說"是我自己這麼想的"，如果因為你的假立就成立，那你想這座山是火的聚集，試試看（是否如此）！

རི་འདི་མེའི་ཕུང་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐོང་དང༌། རང་རེ་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་སྣང་དུ་མེར་ཨེ་འགྲོ་བལྟའོ། །དེར་མེར་མི་འགྲོ་སྟེ་མེ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་མེ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དྲན་རིག་ཅི་ཤར་བ་ཡང་དོན་ལ་ཤར་བ་དང༌། ཤར་མཁན་མེད་པས། སེམས་ཞེས་ཡིན་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། ཡེ་ནས་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བ་ལ་བར་སྐབས་སུ་བརྟགས་ཤིང་ཞེན་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་དཔྱད་དུས་བརྗོད་མི་ཤེས་པར་སིང་ངེ་སོང་བ་ནི། སེམས་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་བར་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ལ་དགའ་ཡལ་བྱུང་དུས་དགའ་བའི་སེམས་དེ་དང༌། གཉེན་གྱི་རྣམ་པར་དགའ་བའི་རྐྱེན་ཡིད་ལ་ཤར་བ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་ཡིན། གཅིག་ན་གཅིག་ས་དང་གཅིག་མཁན་གཉིས་སུ་མེད་པས་གཅིག་པ་མི་འཐད་པ་དང༌། གཉེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ལས་དགའ་བའི་བློ་སྐྱེས་པས། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདས་པ་དང་ད་ལྟ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་རིམ་ཡང་གཉེན་དང་དགའ་བ་རྣམས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ན་སེམས་གཅིག་གིས་རང་དུས་དེ་ན་གཉེན་གྱི་སེམས་དེ་འདིའོ། །དགའ་བའི་སེམས་དེ་འདིའོ། །ཞེས་པ་ཚན་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་འདུག་གམ། དོན་ལ་གཉེན་དུ་ཤར་བ་དང༌། དགའ་བར་ཤར་བ་ཁྱོད་རང་གི་བློ་རྟོག་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་འདུག་གམ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐ་དད་སྙམ་ན། ཐ་དད་པར་གང་གིས་ཤེས། ཁོས་ཟེར་རམ། ཡི་གེ་འདུག་གམ། དེ་སྙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན། བཏགས་སོ་སྙམ་ན་བཏགས་པས་དེར་འགྲོ་ན། གཅིག་ཏུ་ཐོགས་དང་དགའ་བ་ཉིད་མི་དགའ་བར་ཐོགས་དང༌། དེར་འགྲོའམ་བལྟའོ། །འགྲོའོ་ཞེ་ན་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་ཐ་དད་ཀྱང་ཡིན་པ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བས་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་བྱུང་དུས། དགྲའམ་གཏམ་མི་སྙན་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་དང༌། རང་གི་སེམས་གཉིས་སུ་རང་གིས་བློས་སོ་སོར་བཟུང་ནས། གཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་ཁོ་མ་འཐད། ང་ལ་འདི་ཟེར་སྙམ། དུས་གཉིས་ཐ་དད་བརྟགས་པས།

試試看把這座山想成是火的聚集體吧。看看我們兩個人見到的顯現是否會成為火。若那裡並沒有變成火，卻認為是火，那是因為它本非火的緣故。 無論憶念覺知如何顯現，實際上沒有所顯現和能顯現（二者），所以不能成立為心，因為從來沒有分離，只是在中間階段臆測並執著的緣故。這樣在觀察心時說不出來、悵然若失，就稱為見到了心的不可言說本性。 其二，觀察一體和異體。當心生起喜悅對境時，那個歡喜的心與顯現在意中歡喜親友相的因緣，二者是一體還是異體呢？若是一體，則沒有能一和所一二者，一體不應理；且從顯現親友相中生起歡喜的心，前後二者為一體也不應理，因為過去與現在在同一時間相違，且心序列中親友和歡喜相違的緣故。若是異體，那麼一個心在自己的當時成立了兩個部分——這是親友的心，這是歡喜的心——嗎？實際上，顯現為親友和顯現為歡喜，除了你自己的分別念之外成立了嗎？若認為時間和相狀不同，那麼憑什麼知道是異體呢？他說的嗎？有文字嗎？那只是自己那樣假立的。若認為是自己假立的，如果憑假立就能成立，那就把（二者）假立為一體試試，把歡喜假立為不歡喜試試，看看能否成立。若說能成立，那既是一體又是異體，同一時相違故是不可能的。 同樣，當生起不歡喜等因緣時，如怨敵或不悅耳之語等相狀與自心二者，自己以分別念分別執取，即便獨自一人，他也會覺得不應理，認為"他這樣對我說"。將時間分為二者而觀察，（發現這樣想也不應理。）

ང་ལ་འདི་ཟེར་སྙམ། དུས་གཉིས་ཐ་དད་བརྟགས་པས། རང་གི་རྟོག་བཟོ་ཙམ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པས་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་ལོ། །དེ་བཞིན་ཏུ་ཕྱི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་དུས་ན་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པ་དང༌། འཆར་མཁན་གྱི་རིག་པ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཁ་དོག་དབྱིབས་མཚན་དུ་སྣང་བ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །སྣང་ངོ་ཞེ་ན་སེམས་ལ་ཁ་དོག་ངོས་གཟུང་མེད་པར་མདོ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་ཤིང༌། བརྟགས་དུས་མི་རྙེད་པས་གསལ་ལོ། །ཐ་དད་ན་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་ཕྱེ། སེམས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོར་མེད་དོ། །དོན་ལ་དེ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་དད་ཟེར་ན། དོན་ལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་དོན་འགྲུབ། དྷ་དུ་ར་ཟོས་པས་ཆོ་འཕྲུལ་སྣང་དུས་ནམ་གྲུབ་པ་དང་འདྲའོ། །ཡང་དྲན་བསམ་འཕྲོ་དུས་ན་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་སྣ་ཚོགས་ཡིན་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཐ་དད་ན་དྲན་པ་མང་པོ་དུས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་ཕྱིར་འཆར་བས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཚན་པ་དུ་མ་པའོ་ཞེས་བློའི་སྟེང་ན་ཐ་དད་དུ་མི་འདུག་པས་གསལ་ལོ། ། བློའམ་སེམས་སུ་གཅིག་པ་ལ། རྣམ་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ནའང་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སེམས་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་དཔྱད་ན་ངོ་བོ་མེད་པས་གཅིག་པར་མ་གྲུབ་ལ། དེ་མ་གྲུབ་པའི་དེ་ལ་ཤར་བས་རྣམ་པ་ཐ་དད་དེ་བས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་སུ་དཔྱད་པས་སེམས་དྲན་བསམ་ཝལ་ཝོལ་འདིར་འདུག་པ་ལ། དྲན་བསམ་འཆར་མ་མྱོངས། འཆར་ས་མི་འདུག» «འཆར་མི་སྲིད་པ་ལ། སྔར་དོན་མེད་པའི་བློ་རྟོག་འཁྲུལ་བས་སེམས་ཡོད་དོ་སྙམ་ནས། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་སྩོལ་སྒྲུབ་བྱས་པས་འཁྲུལ་བར་ཁོ་ཐག་ཆོད་ནས་ཕུ་ཐག་འཁྲུལ་པ་ཞེས་ བྱའོ། །དེའང་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས་ཀྱང༌། ཧ་རེར་ལོང་དུ་སོང་བས་མ་མཐོང་བ་རྣམས།

觀察將時間分為二者時，他會認為"他這樣對我說"。因為知道除了自己的分別妄念之外，一體和異體都不成立，就能解脫一切的否定和成立。 同樣，當（心）流散於外境時，那個境的相狀與能顯現的覺知二者，是一體還是異體呢？若是一體，如外境顯現有色彩形狀一樣，心也會有那樣顯現的過失。若說有顯現，經續中說心無色彩，觀察時也見不到，很明顯。若是異體，當將境的微塵分析為無分微塵，將心分析為過去未來現在內外中三者而各自不成立時，也就沒有異體的本性了。若說雖然實際如此，但世俗中說異體，那麼因為實際就是那樣，所以任何時候都是那樣的情況，就能成立。就像吃了曼陀羅花而產生幻覺時（對幻境）執著一樣。 又，當憶念思維流散時，是一體還是異體呢？若是一體，就與多種相違。若是異體，許多憶念不是同時的，因為前後顯現，所以剎那不是一體，而是多個部分。在心中並不存在這樣的異體，很明顯。若說心或意是一體，相狀卻異體，這也有過失。因為若觀察那唯一的心，本性並不存在，一體不成立。在這個不成立的（心）上顯現，所以異體相狀也不成立。 這樣，以直接觀察的方式，對這閃現紛亂憶念思緒的心，未曾經歷（心的）顯現，也不存在和不可能有（心的）顯現處。以前因無義的妄念顛倒而認為心是存在的，又以見修行為而勤于獲得和成就，徹底認定那是顛倒，稱為"斷絕迷亂根本"。 此外，雖一切經續口訣中都說心是無基離根如虛空，但那些胡亂觀察而未見到的人

ཧ་རེར་ལོང་དུ་སོང་བས་མ་མཐོང་བ་རྣམས། དུས་འདིར་མིག་ཕྱེ་བ་བཞིན་གསལ་སངས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གསུམ་པ་རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་ལ་བརྟག་པ་ནི། སྤྱི་བླུགས་ཚངས་པའི་དབང་དང༌། ཡེ་གྲོལ་ཚངས་པའི་དབང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དེའང་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་ལྔ་རང་གསལ་མིང་མེད་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། མེ་ལོང་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་བསྟན་ལ། དང་པོ་གང་ནས་བྱུང༌། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགགས། མེ་ལོང་གི་ངོས་དང་དེའི་གཟུགས་བརྙན་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བརྟགས་པས། གཟུགས་བརྙན་དེ་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ་ངོ་བོ་མེད། ད་ལྟ་སྣང་སྣང་འདྲ་ཡང་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་ཐ་མ་གར་ཡང་མི་འགྲོ་སྟེ། བཞིན་གྱི་མེ་ལོང་དུ་མ་འོངས་པས། གཟུགས་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཡལ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་གཟུགས། དྲན་རིག་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོངས་པས། སྣང་སྣང་ཡོད་ཡོད་གྲུབ་གྲུབ་འདྲ་ཡང༌། ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་གྲགས་དུས་ནས་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ན་མེད་པ་དང༌། དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་སྣང་དུས་ནས། སྣང་བའི་ཡུལ་དང་དེར་འཛིན་གྱི་སེམས་གཉིས་ཀ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ན་མེད་ལ་སྣང་དུས་ངོ་བོ་མེད་པས་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང༌། གང་དུ་ཡང་མི་གནས། གར་ཡང་མི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་ཐག་གཅད་དོ། །དེ་ནི་ཡེ་གྲོལ་ངང་གནས་ཆེན་པོའི་དབང་ངོ༌། །དེ་ནས་སྤྱི་བླུགས་སུ་སེམས་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བབས་སུ་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྣང་བ་ལ་བརྟག་པ་ནི། རི་མཐོན་པོའི་རྩེར་ཕྱིན་ལ། ཕྱོགས་བཞིར་ཅེར་ཅེར་བལྟར་བཅུག་ལ་གང་ཡིན། ལ་འུར་ཤོད་ཅིག་ལ་འུར་ཤོད་ཅིག་བྱས་དུས། ཡུལ་སྣང་ལ་འདི་ཡིན་དུ་མིང་མ་ཐོགས་པའི་རིག་པ་སལ་ལེ་བ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་པའི་སེམས་འགགས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཁ་སྣའི་རླུང་བསྡམས་ལ། ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་ཅེར་རེར་བལྟས་པས།

那些胡亂觀察而未見到的人，如今如睜開眼睛般清晰明亮地直接見到，就稱為通達心的本來狀態。 其三，觀察明見自性。以普賢王如來和本解脫普賢王如來二者來說明。 其一，將顯現的外境五根融入自明無名中，示以鏡中顯現的影像。觀察最初從何而來，現在住於何處，最後滅於何處。觀察鏡面與其影像二者是一體還是異體。影像最初並非從任何地方而來，本性不存在。現在雖然顯現相似，但並不住于任何地方，本性不存在。最後不去任何地方，因為沒有來到面前的鏡子中，所以影像不成立的相狀中，沒有可滅的事物。同樣，顯現的境相與憶念覺知的心性，本來從未存在過，雖然顯現似乎存在成立，但斷定為本空、根本解脫、大（空性）。 同樣，當聲音響起時，外內中三處都不存在。當香味觸顯現時，顯現的境與執取它的心二者，外內中三處都不存在。顯現時本性不存在，所以無從而來，不住任何處，不去任何處，決定知道是這樣的本性。這就是安住本解脫大自然的灌頂。 然後，以普賢（王如來）示說心不存在的智慧自然顯現，分三個方面。 觀察顯現：登上高山頂，讓（弟子）環視四方，問是什麼。讓（弟子）說出名稱，這時對境相顯現時，會生起一種未加任何名稱的覺知，停止了"這個和那個"的心，稱為智慧取境覺知。或者，閉住鼻息，察看外境時，

ཡང་ན་ཁ་སྣའི་རླུང་བསྡམས་ལ། ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་ཅེར་རེར་བལྟས་པས། བུ་ཆུང་གིས་མཐོང་བ་ལྟ་བུར། ཡུལ་སྣང་ལ་མིང་དོན་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་བཀྲ་ཡལ་ལེ་བ་འཛིན་པ་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་དུས་རླུང་སྙིང་ཀར་ཐིམ་པས་གདངས་རང་སོར་གནས་ཏེ། སེམས་འགགས་ལ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་དགོངས་པའོ། ། རིག་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། རང་སེམས། སེམས་ཡུལ། ཡུལ་སྟོང༌། ཨ་འཐས། བཅིངས་པ་གྲོལ། ཕྱམ་ཕྱམ་ཅི་ལ་ཟེར། ཞེས་འབྲེལ་མེད་ཅི་ཐོན་དུ་བགྲངས་ཏེ། ལ་འུར་ཤོད་བྱས་པས། སྒྲ་སྤྱི་ལས་ངོས་གཟུང་གང་ཡང་མེད་པར་ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་སོང་བ་ནི། འབྲེལ་མེད་ཡེ་གྲོལ་གྱི་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན། ང་དང་ཁྱོད་གཉིས་ཚེ་སྔ་མ་གར་སྐྱེས། ཕྱི་མ་གང་དུ་སྐྱེ། ལ་འུར་ཤུགས་རྡོལ་ལ་ཤོད་ཅིག་བྱས་དུས། ཅི་ཟེར་ཕྱམ་བརྡལ་ནས་ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་བ་ལ་ལུས་པ་ནི། སེམས་འགགས་ལ་རིག་པ་རང་གསལ་གྱི་དགོངས་པར་ཐག་གཅད་དོ། ། གསུམ་པ་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ས་ཚོད་ཅིག་བསྟན་ནས། ཕ་གི་སོང་ཞིག་བྱས་ལ། ཕྱེད་ཙམ་སླེབས་དུས་ད་ཚུར་ལ་ལོག་ལ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པའི་བར་དེར་འགྲོ་འདུག་དང་སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་ཀྱང༌། མིང་དོན་དུ་མའི་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་འགགས་ཏེ། སལ་ལེར་རིག་ལ་ཕྱམ་མེར་ཤར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐག་གཅད་དོ། །དེ་ལྟར་བརྡ་དང་ཐབས་དུ་མས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཡེ་བབས་རང་གནས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ངོས་གཟུང་བ་ནི། སེམས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོས་གཟུང་བའོ། ། དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དགོངས་པར་རང་གནས་སུ་སྤྲད་པ་ནི། ལུས་གནད་བསྟུན་ནས་དར་ཅིག་ཙན་གྱིས་གློད་པའི་ངང་དེར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཀྱེ་སྐལ་ལྡན་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འགྲོ་འདུ་དང་བྲལ་ལ་གདངས་མ་འགགས་པར། ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་བ་འདི་ཉིད་ཀ་དག་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པ་སྟེ། ཕྱི་དང་ནང་མེད་པ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་མེད་པ། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་མེད་པ། ཚིག་དང་ཐ་སྙད་མེད་པ། རང་བབས་སུ་ཕྱམ་མེ།

或者，閉住鼻息，察看外境時，如小孩所見，對境相顯現時，會生起一種與名義相離、明亮、毫無執取的覺知。那時，氣息融入心間而停留原處。心停止，智慧明晰，這是（本來）狀態。 觀察覺知：自心、心境、境空、阿塔（ཨ་འཐས།）、束縛解脫，什麼叫做沓沓（ཕྱམ་ཕྱམ།）？這樣隨意念誦無關的內容，讓（弟子）說出名稱，對聲音的概念沒有任何可以把握的，震動、朦朧消失，這是無關本解脫的狀態。 或者說，你我二人前世生於何處，後世將生何處？讓（弟子）用力說出名稱時，不知說什麼，茫然、朦朧而止，決定為心停止而覺知自明的狀態。 其三，觀察顯現與心無二：上師指示弟子一個地點說"你去那裡"。走到一半時說"現在回到這裡來"。在這期間，雖然行住與顯現境沒有停止，但執取多種名義的心的分別念停止了，明瞭而朦朧地顯現，決定為覺知智慧的自性。 這樣，以多種指示和方便，離開能取所取，決定覺知自然安住，本來具足大（空性）狀態的智慧，無論何時都能把握，就是把握了超越心的智慧。 第二個實義，傳授覺知的自性，分二。 一、傳授安住于（本來）狀態：調整身體要訣，片刻放鬆，在其中傳授自性： 嗨，有緣者！現在這個離開行住、明晰不滅、震動朦朧的覺知，就是（ཀ་དག་）法身的狀態，沒有外在與內在，沒有見修行果，沒有有無、是非，沒有言語名言，自然而朦朧，

ཚིག་དང་ཐ་སྙད་མེད་པ། རང་བབས་སུ་ཕྱམ་མེ། ངང་དྭངས་སུ་ལྷོད་དེ། ཡེ་གྲོལ་དུ་ཝལ་ལེ། འཛིན་མེད་དུ་ཤིག་གེ་གསལ་སྟོད་དུ་སེང་ངེ༌། བདེན་མེད་དུ་བུན་ནེ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་ངང་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བདེན་ཞེན་མེད་པར་གནས་པ་འདི་ཉིད། རིག་པ་ཡེ་གྲོལ་ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་ངོས་བཟུང་ལ་རྟོག་མེད་དུ་བུན་ནེ། སྒོམ་མེད་དུ་ཁྲེས་སེ། རྩོལ་མེད་དུ་སེང་ངེ༌། རྗེས་མེད་དུ་ཝལ་ལེ། གང་ལ་ཡང་འཛིན་ཞེན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་ཞོག་ཅིག» «།མི་འགྱུར་བརྟན་པ་རི་བོ་བཞིན་དུ་ ཞོག» «།མི་གཡོ་དྭངས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་དུ་ཞོག» «།རེ་དོགས་བྲལ་བ་ལས་ཟིན་ལྟ་བུར་ཞོག» «ཁོང་ཡངས་བློ་བདེ་རྒད་པོ་ལྟ་བུར་ཞོག» «།མ་བཅོས་རང་སར་བཞག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །མི་གནས་གདོད་མའི་ཆོས་སྐུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །བཅས་བཅོས་མ་བྱེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པར་ཞོག» «།ཅེས་གདབ་བོ། ། དྲན་རིག་འཆར་ནུབ་མེད་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཡང་སྐལ་ལྡན་དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ངང་ལས་འགྱུ་དྲན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་འཆར་འདྲ་ཡང༌། ཤར་ས་དང་ཤར་མཁན་མེད་པས་ཤར་བ་དང་ཡལ་བ་མེད་པར་ངོས་ཟུང་ཞིག» «དེ་ལྟར་ཤར་དུས་ཉིད་ལ་ལྟོས་དང༌། ཕྱི་ནང་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་པར་ཤར་བ་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡེ་ནས་མེད་པར་ལ་ཟློས་ཤིག །ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཤར་དང་མ་ཤར་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །དོན་མེད་སེམས་ལ་གཉེན་པོས་མ་འཆོས་པར། །སྐྱེ་མེད་ངང་དེར་རང་ཡན་ཆེན་པོར་ཞོག» «།བལྟས་པས་མི་ལང་བདས་ཀྱང་ཟིན་པ་མེད། །ཡོད་མ་མྱངས་ཏེ་ཡོད་པར་མ་འཛིན་པར། །གང་ལྟར་ཤར་ཡང་རང་ཤར་ལྷུག་པར་ཞོག» «།ཕན་གནོད་མེད་པའི་སེམས་ལ་སེམས་མཐུད་ཀྱང༌། །རྟོག་པའི་འཁོར་ལོ་ནམ་ཡང་ཞིག་དུས་མེད། །རང་བཞག་སྐད་ཅིག་ངང་དེར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སེམས་འགགས་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་གནས་ལུགས་ ཡིན། །ཇི་ལྟར་དྲན་བསམ་འཕྲོ་བར་གང་སྣང་ཡང༌། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་ཡོད་མ་མྱོངས་བས་ན། །འཛིན་ཞེན་མེད་པའི་ལུང་པ་སྟོང་པ་རུ། །

沒有言語名言，自然而朦朧，安住于明晰之中，本解脫而清晰，無執取而明亮閃耀，無實而茫然。安住于本性無所把握的狀態中，沒有造作執著和實有執著，就是把握覺知本解脫法身大圓滿（狀態），無分別而茫然，無修而充滿，無造作而明亮，無隨後而清晰。將任何執著都放下，如虛空般安住吧！ 安住于不變堅固如山嶽般！安住于不動清澈如海洋般！安住于離開希求懷疑如已完成般！安住於心胸開闊快樂如老人般！ 自然安住的法性中，不住而本初法身任運成就。不要有造作，安住于自性放鬆中！如是灌頂。 傳授覺知顯現消失無別： 又，有緣者，雖然從那樣安住的狀態中，似乎顯現種種散亂念頭，但因為顯現處和顯現者都不存在，所以把握為無有顯現和消失！ 當那樣顯現時，觀察顯現本身，把握為外內本性無所安立而顯現和解脫，本來就不存在，觀修吧！安住于境界中，無動搖任運成就。決定顯現和未顯現無別，信解解脫和未解脫無別。 無意義心不要對治改變，安住于無生的境界大自在中！觀察不能通達，守護也無所得。從未經歷存在，不要執著為存在。不管如何顯現，安住于自顯放鬆中！ 對無利害的心專注，分別的輪迴永無止息時。剎那安住自住，境界就是法身。心停止，智慧覺知的本來狀態。不管如何憶念思維發散，凡是顯現，從顯現時起就從未經歷存在過。在無執著的空谷中，

འཛིན་ཞེན་མེད་པའི་ལུང་པ་སྟོང་པ་རུ། །རང་བབས་གང་དགར་ཕྱམ་ཅིག་ལ་སྐྱུར་ཅིག» «།གཟེག་དང་གཟེ་རིས་མ་བསླད་པའི་རིག་ པ། །ངང་དྭངས་འགགས་མེད་ཡེ་གྲོལ་ལ་ལྟོས་དང༌། །བལྟས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་སོར་བཞག་པས་ངོས་གཟུང་མེད། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཆོས་ཉིད་ངང༌། །ཡེ་བབས་ལྷུག་པར་གློད་ལ་ཞོག» «།རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །གང་ཤར་བ་སྣང་དུས་རང་བབས་སུ་ལྷོད་ཀྱིས་ཐོང་ལ། རང་དྭངས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་ངོས་ཟུང་དང༌། ཤར་གནས་གང་ཡང་ཡོད་མ་མྱོངས་བས་ཕན་གནོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངང་དེར་གློད་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་དབྱིངས་སུ་དག་ནས། དགོངས་པ་ཡེ་བབས་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོར་གནས་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་རིག་པ། སལ་ལེ་བ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ། རང་བབས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་མེད་པ་འདི་ལ་ལྟོས་དང༌། སྤྲོས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དྭངས་པ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་ཕྱོགས་བྲལ་རྒྱ་ཡན་གསལ་སྟོང་རིག་པ་རྗེན་པའི་ངོ་བོ་ཤར་རམ། གནས་སམ། དེ་ལྟ་བུའི་དུས་ནའང་རང་བབས་ཡེ་གྲོལ་འགྱུར་མེད་ཕྱམ་མེ་ཕྱལ་ལེ། བསམ་བརྗོད་འདས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངོ་སྤྲད་པས་རང་ངོ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག» «།དེ་དག་ཀྱང་ངང་ལ་གནས་པ། དྲན་གཞི་ཟད་པ། འབད་རྩོལ་མེད་པ། རེ་དོགས་གྲོལ་བ། ཡངས་དོག་མེད་པ། རིགས་ལ་མི་འཛིན་པ། མ་ཡེངས་ལ་རྟོག་པས་མ་བསླད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །ཞེས་ཐེབས་བར་གདབ་བོ། ། དོན་གསུམ་པར་རྗེས་སྣང་ཉམས་ཀྱི་སྐྱོང་ཐབས་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ལས། མཉམ་གཞག་ཏུ་རིག་སྟོང་རྗེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཞེན་པའི་འཁྲིས་མི་གདགས་པར་རང་གསལ་རྒྱ་ཡན་ལྷུག་པར་གློད་པའོ། །དེའང་མིག་གཟུགས། རྣ་བ་སྒྲ། སྣ་དྲི། ལྕེ་རོ། ལུས་རེག་བྱ། ཡིད་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་ཆོས་སུ་སྣང་བ་དྲུག་ལ་ཡུལ་མི་དག་པར་ཤེས་པ་གློད་ལ། རིག་པའི་ངང་ཤེས་པ། རྗེས་ཕྱིར་མ་འབྲངས་པར་གསལ་དྭངས་ཕྱེད་པ། རེ་དོགས་དང་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྣམ་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས།

在無執著的空谷中，自然隨意而朦朧，轉動吧！ 觀察澄明、不滅、本解脫的覺知，沒有被執著和分別所迷惑。觀察則不可得，沒有原因。安住于離開根本基礎的空明中，自住而無所把握。將平常心性安住於法性中，本來放鬆而安住吧！ 這就是大圓滿的本來狀態。顯現的任何事物，在顯現時，自然放鬆地放下。專注于自明覺知的本性，不散亂。因為顯現處的任何事物都未曾存在過，所以超越了利害的對境。 就在那樣的狀態中放鬆，不須捨棄分別念，自然清凈法界，安住于本來具足的大法性中。沒有被心所迷惑的覺知，明晰而無有分別，自然的覺知沒有矯飾和迷惑，觀察這一點！ 無戲論任運生起的智慧，如同晴空中升起太陽，無偏普照，明空覺知分明的本性顯現、安住。即便在那樣的時候，也是自然本解脫的、不變的朦朧、明澈。超越思維言說的自性，傳授自性的認識，請了知自性！ 這些也要在修習中，安住于境界中，窮盡所緣，沒有刻意造作，解脫希求懷疑，沒有寬窄分別，不執著種類，不散亂、不被分別念所迷惑。 在等持中，對明空雙運的智慧不要執著，自明廣大放鬆。 眼見色、耳聞聲、鼻嗅香、舌嘗味、身觸觸、意念分別等六種顯現為法，了知對境不清凈而放下，覺知安住于本性中，覺知明晰，隨後不追逐，以沒有希求懷疑和矯飾迷惑的方式修習，

རེ་དོགས་དང་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་རྣམ་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པས། སྣང་བའི་ཡུལ་མ་སྤངས་རང་གྲོལ། འཛིན་པའི་སེམས་མ་སྤངས་རང་གྲོལ། སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་དག་པའི་མིག་གིས། ལྷའི་སྤྱན་སྒྲིབ་པ་མེད་དེ། རྩིག་པ་དང༌། ར་བ་དང༌། རི་ལ་སོགས་པས་ཆོད་པའི་ཕ་རོལ་ཟང་ཐལ་དུ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣ་བས་ལྷའི་སྐད་དང༌། ཀླུ་ལ་སོགས་པའྀ། སྒྲ་སྐད་ཆེ་ཆུང་ཐོས་པ་དང༌། སྣས་མི་ལས་འདས་པའི་དྲི་དག་པ་ཚོར་བ་དང༌། ལྕེས་བསམ་གཏན་གྱི་རོ་བརྒྱ་ལ་སྤྱོད་པས་ཟས་མི་དགོས་པ་དང༌། ལུས་ཀྱི་བདེ་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲོད་ཕེབས་པ་དང༌། ཡིད་ཀྱིས་རང་གཞན་གྱི་ཚེ་རབས་དུ་མ་དྲན་ཞིང༌། མངོན་པར་ཤེས་པས་དབང་བསྒྱུར་ཏེ། ཟག་པ་ཟད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་སྣང་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་ཤེས་པས། ཆགས་སྡང་དང་ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བར་བྱ་ཞིང༌། དགག་སྒྲུབ་སེམས་ཀྱི་རོལ་བར་ཤར་ཚད། གཞི་མེད་རྩ་བ་དང་བྲལ་བར་ཐག་བཅད་ལ། འཛིན་ཞེན་དང་བླང་དོར་མི་བྱ། ཇི་སྲིད་བདག་འཛིན་དབྱིངས་སུ་མ་ནུབ་ཀྱི་བར་དུ། ཟབ་མོའི་གདམས་པ་བསྒོམ་ཞིང༌། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ལས་ལ་འཛེམ། དག་སྣང་དང་མོས་གུས་བྱ་ཞིང་རང་སེམས་སྐྱོན་མེད་བྱ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བསྲུང་ཞིང་གཅིག་པུར་དབེན་པར་འདུག» «།རྣམ་གཡེང་དང་འདུ་འཛི་སྤངས་ཤིང་དགོས་མེད་རྒྱུད་ལ་བརྟེན། ཆགས་མེད་ཞེན་མེད་བྱ་ཞིང་འཛིན་མེད་ལམ་དུ་སློང༌། རྟག་ཏུ་འཆི་བ་བསམ་ཤིང་བརྩོན་འགྲུས་མེ་བཞིན་སྦར། ཉིན་མཚན་དགེ་བས་འདའ་ཞིང་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་བཏང༌། རྟག་ཏུ་བླ་མ་བསྟེན་ཅིང་མོས་གུས་གསོལ་བ་གདབ། གཏད་མེད་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་བྱར་མེད་ངང་ལ་གཞག» «བདག་གཞན་གཉིས་འཛིན་སྤངས་ཤིང་རེ་དྭོགས་རྩ་བ་གཅད། རྐྱེན་ངན་ལམ་དུ་སློང་ཞིང་ཅིར་སྣང་བླ་མར་བལྟ། ཐམས་ཅད་རང་སྣང་ཤེས་པས་བདག་འཛིན་ཞེན་པ་དོར། གང་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་པས་བདེན་མེད་ཡོ་ལང་བསྐྱང༌། ཡེ་སྟོང་བབ་སྟོང་ཤེས་པས་རང་སྣང་ཞར་ལ་འཆར། དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་དང་སྤྱོད་པས་གནས་ཤིང་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱའོ། །

以沒有希求懷疑和矯飾迷惑的方式修習，顯現的對境不捨而自解脫，執取的心不捨而自解脫。以顯現和心無二清凈的眼睛，如天眼無障礙，能看見被墻壁、籬笆、山等所隔開的遙遠彼岸等；以耳朵聽見天人、龍等高低不同的聲音；以鼻子感受超越人的清凈氣味；以舌頭享受禪定的百種味道而不需食物；以身體降下智慧的大樂明光熱量；以意念憶起自他多生累世，以神通自在，行於漏盡。 后得時，了知顯現如八種幻化比喻，應從貪嗔和煩惱中解脫。對於分別心所現的想像，決定離開無基的根本。不要執著和取捨。 在我執沒有消融於法界之前，修習甚深教言，謹慎因果業力，凈觀和恭敬，令自心無過。護持誓言和戒律，獨自住于寂靜處。 捨棄散亂和攀緣，依止無需之續。無貪無執著，修無執之道。常思死亡，勤勉如火。晝夜行善法，捨棄今生事。 常依止上師，恭敬祈禱。依止無所託，安住于無所作。捨棄自他二執，斷除希求懷疑的根本。將違緣轉為道用，視一切顯現為上師。了知一切為自顯，捨棄我執的執著。一切無自性，如夢幻泡影般無實。了知本空迷濛，自顯隨顯現而生。 以這樣的方便和行為而安住，度過晝夜。

དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་དང་སྤྱོད་པས་གནས་ཤིང་ཉིན་མཚན་འདའ་བར་བྱའོ། །བློ་རྐྱེན་ཁར་འཆོར་རིང་ལ་རིག་པའི་རྩལ་སྦྱོང་དང༌། དབེན་པར་ཉམས་ལེན་ལ་འབུངས། དགག་སྒྲུབ་ཞེན་འཛིན་ཡོད་རིང་ལ་དགེ་སྡིག་བླང་དོར་བྱ་ཞིང་གཉིས་མེད་དོན་ལ་སྦྱོངས། གང་ཡང་གྲོགས་སུ་མ་ཤར་བའི་རིང་ལ་གདམས་པའི་སྣ་ཁ་བསྒྱུར་ཞིང་རིག་པའི་དོན་ལ་བལྟ། སྐྱེ་ཤིའི་འཇིགས་དངངས་སྐྱེས་རིང་ལ་སྐྱེ་མེད་དོན་ལ་སྦྱངས་པས་ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་འཆར་བའི་དུས་ན་སྒོམ་མེད་ཆུ་བོ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཟབ་གདམས་པའི་གནད་བསྟན་པས། །སྐལ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་རང་གྲོལ་ཏེ། །ཡེ་བབས་རང་བྱུང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སར། །མ་ལུས་འགྲོ་ཀུན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཤོག ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་གི་དོན་ཁྲིད་ཐེག་པ་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་བཀོད་པ་རྫོགས་སོ། ། དགེའོ། དགེའོ། དགེའོ།། །།«མེས་པོའི་ཤུལ་བཞག་ལས། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་གསུང་འབུམ། ༼༩༽ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་གི་དོན་ཁྲིད།

以這樣的方便和行為而安住，度過晝夜。在心識動搖的時候，修習覺性的威力；在寂靜處勇於修持。只要還有分別執著，就行善斷惡，修學無二的義理。只要沒有顯現一切為助伴，就轉變教言的要點，觀察覺性的意義。只要還有生死的恐懼和顫慄，就修學無生的義理，外內一切顯現為法性之時，即安住于無修大河流相續的瑜伽中。 如是宣說甚深教言的要訣，具緣者執取自解脫，本來自然普賢王如來的境界，愿一切眾生毫無遺餘地任運成就！ 由持無上乘瑜伽行者隆欽繞絳所著的《決斷本來安住的義理指引》圓滿。善哉！善哉！善哉！ 于祖父遺教中，隆欽繞絳全集第九品《決斷本來安住的義理指引》。